اين مطالعه جهت تعيين ميزان شيوع پاروويروس، در سگ های ارجاعی به بيمارستان دامپزشکی اهواز، در استان خوزستان انجام شده بود. نمونه های مدفوع از 78 قلاده سگ اسهالی در طول سال های 86 – 1384 بدست آمده بود. سگ های تحت مطالعه به 2 گروه سنی (کمتر و بيشتر از 6 ماه)، 4 نژاد مختلف (ترير، ژرمن شفرد، دوبرمن پينچر و مخلوط) و بر اساس علائم بالينی به 2 گروه (اسهال هموراژيک و غير هموراژيک)، با استفاده از آزمون دقيق فيشر تقسيم بندی شدند. ميزان شيوع عفونت بر عليه آنتی ژن پاروويروس (تيپ های 2a يا 2b) در اين سگ ها 7/16% (13 تا از 78 مورد)، با استفاده از روش ايمونوکروماتوگرافی بدست آمد و اين نشان می دهد که ويروس در اکوسيستم موجود است. شيوع عفونت در سگ های کمتر از 6 ماه 95/21% (9 تا از 41 مورد) و در نژادهای ترير 31/26% (5 تا از 19 مورد) و ژرمن شفرد 21% (4 تا از 19 مورد) بيشتر بود اما تفاوت معنی داری مابين جنس های مختلف، گروه های سنی و مابين نژادها ديده نشد (05/. < P). با اين وجود، عفونت به طور قابل توجهی در سگ های دارای اسهال هموراژيک بيشتر بود و ميزان آن 38/41% (12 تا از 29 مورد) بود (05/. > P). تابلوی خونی در بيشتر سگ های مبتلا به پاروويروس به صورت لکوپنی، لنفوپنی و نوتروپنی بود.
![[English Abstract]](templates/tmpl_razi/images/en.gif)
